Mijn beste vriend! 

Ik kreeg laatst toen ik jarig was een vriend, hij kwam me goed van pas…

Ik keek hem dan ook dankbaar aan en zou samen met hem verder gaan…

Eerst durfde ik niet met hem over straat, je wel hoe dat gaat…

De mensen hebben altijd wat, dus durfde ik niet met hem op
pad…

En het viel niet mee de eerste keer, maar later wende dat alweer…

De mensen keken ons wel aan als zij ons samen zagen gaan…

Mijn vriend was altijd aan mijn zij en waar ik was daar was ook hij…

We liepen samen hand in hand, zo wandelden we door het land…

Hij vroeg nooit “waar gaan we naar toe?”

Ook werd hij ’t wandelen niet te moe…

Ik was heel blij met mijn bezit, zijn komst hield mij vitaal en fit.

We spraken nooit geen enkel woord, geen wanklank werd er ooit gehoord…

We leefden heel gerust en blij, ik met mijn vriend en hij met mij…

En aan het einde van de dag, als ik moe was en ging slapen heel de nacht, dan hield hij bij mijn bed de wacht…

En beste mensen, die graag weet hoe of mijn vriend wel heet?

Een vriend zo zuiver als een klok, die beste vriend heet:
“Wandelstok”

Bron: Belcourtje 7-3